Γειά σε όλους εδώ.
Με λένε Τ. και είμαι 42 χρονών.
Έχω 5 ημέρες τώρα που διαγνώστηκα με τον ιό HIV.
Σε κάποια στιγμή αδυναμίας, λόγω μέθης δίπλα σε ένα πανέμορφο παιδί σε πρόσφατο ταξίδι μου στο εξωτερικό, ήταν αρκετή για να με περάσει σε έναν εντελώς καινούργιο κόσμο.
Τι μπορώ να πώ;
Με ποιόν θα μπορούσα να τα βάλω;
Φταίγαμε σίγουρα και δύο.
Αν δεν είχαμε πιεί τόσο πολύ, θα αντιλαμβανόμασταν το σπάσιμο του προφυλακτικού.
Το ευχάριστο στην όλη υπόθεση είναι ότι ανακάλυψα εμέσως ότι μολύνθηκα με τον ιό, μέσα στους πρώτους 2 μήνες. Έτσι τουλάχιστον μου είπε ο γιατρός μου.
Ακόμα δεν ξέρω πολλά για την κατάσταση της υγείας μου, μιας και ακόμα είμαι στα στάδια της μιας αιμοληψίας μετά την άλλη.
Το κακό είναι ότι περνάω μια πολύ άσχημη περίοδο πρωτολοίμωξης.
Ειλικρινά με έχει κουράσει πολύ αυτή η κατάσταση.
Έχουν περάσει 25 μέρες από το πρώτο σοκ.
Ύστερα είχα συνέχεια νευρικότητα και μετά με είχε πιάσει ένα συνεχές νευρικό γέλιο. Είχα ξεραθεί στα γέλια όλη μέρα, χωρίς να ξέρω γιατί και χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος. Ούτε να φάω δεν μπορούσα. Με πέρασαν για τρελλό.
Την επόμενη ημέρα είπα στον εαυτό μου ότι όσο και να στεναχωρηθώ, όσο και να κλάψω, όσο και να φοβάμαι, ότι και να κάνω, δεν πρόκειται να αλλάξω τίποτα.
Με αυτό θα πρέπει να ζήσω από εδώ και πέρα.
Και έτσι μέσα σε λίγες μέρες κατάφερα να αποδεχτώ μέσα μου την καινούργια πραγματικότητα.
Και ειλικρινά νιώθω πλέον τελείως άνετα με τον εαυτό μου.
Η ζωή μου κυλάει πάλι κανονικά.
Όλοι όσοι είναι γύρω μου, ευτυχώς με αποδέχτηκαν πλέον ως οροθετικό.
Κανένας δεν τρόμαξε και είναι όλοι δίπλα μου.
Είναι ωραίο συναίσθημα να έχεις τους δικούς σου ανθρώπους δίπλα σου.
Πραγματικά δεν το περίμενα.
Μέσα από όλα αυτά, τουλάχιστον ανακάλυψα ότι δεν είμαι μόνος μου.
Επίσης ανακάλυψα τον ίδιο μου τον εαυτό και έτσι η ζωή μου κυλάει άνετα έστω και κάτω από αυτές τις συνθήκες.
T. 42 ΕΤΩΝ
210-7222222
Υπουργείο Υγείας - Οδηγία Υ1/3239/2000
