Με λένε Αντρέα και είμαι 30 ετών.
Πέρασαν κιόλας 4 μήνες από εκείνο το ζεστό πρωινό, που ήμουν σπίτι μόνος και ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο. Ηταν ο κολλητός μου και χρειάστηκε τη βοηθειά μου. Έπρεπε να πάω να δώσω αίμα για το ανιψάκι του. Δεν το σκέφτηκα καθόλου και αμέσως πήγα στο νοσοκομείο που μου υπέδειξε.
Πριν μπω στο θάλαμο, μου έδωσαν ένα χαρτί με ερωτήσεις. Καθως το διάβαζα κοντοστάθηκα λιγάκι. 'Ημουν ομοφιλόφιλος και ίσως δεν έπρεπε να δώσω αίμα, αλλά σκέφτηκα ότι μέχρι σημερα έπαιρνα όλα τα μέτρα προστασίας και ετσι με τη σιγουριά που είχα πλέον άνοιξα την πόρτα και μπήκα στο ιατρείο. Μετά απο 3 μέρες χτύπησε το τηλέφωνο. 'Ηταν απο το τμήμα αιμοδοσίας του νοσοκομειου.
Με καλέσανε για μια τυπική επανεξέταση, ετσι μου ειπανε.
Μια σκια απλώθηκε γύρω μου. Για ποιο λόγο, σκεφτηκα. Και όμως έπρπε να το φανταστώ. Μια φορά ήταν αρκετή τελικά. Σε μια ερωτική μου επαφή έσπασε το προφυλακτικό. Αλλά σκέφτηκα, με μια φορά δεν γίνεται να πάθεις κάτι.
Πήγα στο νοσοκομείο και στο δρόμο πάντα σκεφτόμουν ότι κάτι δεν πάει καλά. Μπήκα μέσα και αντίκρυσα τον γιατρό. Προσπάθησα να κρύψω την αγωνία μου και ρώτησα με χαμόγελο αν είναι όλα καλά. Ο γιατρός ψύχραιμος απάντησε πως κάποια αδυναμία φάνηκε στον οργανισμό μου και θα πρέπει να βεβαιώθουμε.
Μετά από 3 μέρες με κάλεσαν για τα αποτελέσματα. Πήγα και πάλι στο νοσοκομείο. 'Ενας κλειστός φάκελλος και ένα ήδη κλεισμένο ραντεβού στο Τμήμα Ειδικών Λοιμώξεων του νοσοκομείου με έκαναν να σκέφτομαι οτι είμαι και εγώ στη λίστα. Θα παραδώσετε αυτό το φάκελλο στον κύριο Τ... και θα σας ενημερώσει εκείνος.
Πάγωσα! Αν είχα τη δύναμη να ανοίξω το φακελο! Όχι. Δεν μπορούσα. 'Ισως γιατί ένιωθα μέσα μου σίγουρος για το αποτέλεσμα και δεν ήθελα να έρθω αντιμέτωπος με την αλήθεια. Πήγα στο γραφείο, παρέδωσα το φάκελλο και τότε όλα ήρθαν στο φως.
Με αρκετή ψυχραιμία και πολύ φιλική συμπεριφορά, ο γιατρός απλώς μου ανακοίνωσε αυτό που φοβόμουν. Ειστε φορέας, μου είπε. Ξαφνικά ο κόσμος άλλαξε χρώματα. Κατέρρευσα και ένιωθα οτι δεν μπορούσα να πιαστώ απο πουθενά. Πέρναγε η ζωή μου σαν φλας από μπροστά μου. Ο γιατρός συνέχιζε να μιλάει. Δεν μπορώ να θυμηθώ τι έλεγε. 'Ημουν στο δικό μου κόσμο. Βυθισμένος στις σκέψεις μου.
Πως θα αντικρύσω τους φίλους μου; Την οικογένειά μου; Θα μείνω μόνος, σκέφτηκα, καθως ο γιατρός συνέχιζε να μιλάει. Το μόνο που συγκράτησα είναι ότι όλα θα πάνε καλά με την κατάληλη θεραπεία και έτσι θα πέρω παράταση ζωής. Δηλαδή βαδίζω προς το θάνατο ελπίζοντας ότι αυτή η πορεία θα είναι όσο το δυνατόν ανώδυνη. Θα είναι όμως;
Γυρνώντας στο σπίτι, σταμάτησα σε μια εκλησία. Χρόνια είχα να κάνω αυτή την κίνηση. Να λοιπόν που χρειάστηκα τον θεό. Τώρα στα δύσκολα. Με σκυμμένο κεφάλι, μπήκα μέσα. Κοίταξα το Χριστό και ξέσπασα σε κλάμματα. Δεν ήξερα τι να κάνω πλέον. Και ακόμη δεν ξέρω. Απλώς περιμένω την εξέλιξη της ασθένειας.
Είμαι σε ένα νέο κόσμο πλέον.
Δεν έχω τη δύναμη να το ανακοινώσω στους δικούς μου, ούτε στον κολλητό μου. 'Ισως να το κάνω στο μέλλον. 'Ισως κάποια στιγμή φανεί από μόνο του. Φοβάμαι την απόρριψη από τους άλλους.
Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να προσέχω εμένα και τους άλλους, για να μην γίνω η αιτία κάποιος άλλος να βρεθεί στη θέση μου.
210-7222222
Υπουργείο Υγείας - Οδηγία Υ1/3239/2000
