Καλησπέρα ή να πω καλύτερα... καλημέρα;
Είναι 3 η ώρα το πρωί και δεν μπορεί να με πάρει ο ύπνος.
Από χθές που το έμαθα, λειτουργώ σχεδόν μηχανικά.
Δεν είμαι φορέας εγώ, αλλά ο κολλητός μου.
Το ήξερε εδώ και 2 εβδομάδες σχεδόν και απλά σήμερα το πρωί πήγε για να του το επιβεβαιώσουν οι γιατροί.
Με πήρε τηλέφωνο, ακουγόταν μουδιασμένος.
Δεν μπορούσε να το συνειδητοποιήσει.
Έπρεπε να ειδοποιήσει και τους ανθρώπους που είχε συνευρεθεί τον τελευταίο καιρό.
Αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της ιστορίας φαντάζομαι.
Του έδωσα χώρο να ανασάνει, γιατί αυτό πιστεύω πως έχει ανάγκη τώρα.
Δεν ξέρω αν έκανα σωστά.
Αύριο το πρωί έχει ραντεβού, στο νοσοκομείο που παρακολουθείται, για να μιλήσει με τους γιατρούς.
Έψαχνα σαν τρελή αεροπορικό εισητήριο για να πάω, για να είμαι κοντά του αύριο το πρωί.
Δεν θέλω να είναι μόνος του αυτές τις στιγμές.
Δυστυχώς όμως δεν βρήκα εισιτήριο.
Αύριο μετά την συνάντησή του με τους γιατρούς θα τον ρωτήσω αν θέλει να πάω κοντά του.
Αν με χρειάζεται θα είμαι εκεί μαζί του.
Μπορεί όμως και να χρειάζεται χρόνο και χώρο για τον εαυτό του.
Δεν θέλω να νομίζει πως τον λυπάμαι.
Δεν τον λυπάμαι.
Τον αγαπάω και θέλω να είμαι εκεί όταν θα με χρειαστεί.
Δυστυχώς μπορώ να μείνω κοντά του μόνο για λίγες μέρες. Θα είναι αρκετές όμως;
Δεν θέλω να πάω για να κλάψουμε μαζί παρέα. Θέλω να πάω απλά για να είμαι εκεί.
Θέλω να βγούμε έξω, να γελάσουμε, να περάσουμε καλά. Όπως περνούσαμε πάντα.
Και αν χρειαστεί θα είμαι εκεί αν θελήσει να μοιραστεί με κάποιον τις αμέτρητες σκέψεις που θα περνάνε από το μυαλό του.
Θέλω να είμαι εκεί για να τον ακούσω.
Γιατί τελικά όλοι μας, οροθετικοί και μη, αυτό που χρειαζόμαστε πάνω απ' όλα είναι κάποιον να μας ακούσει και απλά να είναι εκεί «ψυχή τε κ σώματι».
Ευχαριστώ όλους εσάς που μου δώσατε τα «φώτα» σας σήμερα διαβάζοντας τις ιστορίες σας.
Και ζητώ συγνώμη εάν καταχράστηκα λίγο από τον χώρο σας.
210-7222222
Υπουργείο Υγείας - Οδηγία Υ1/3239/2000
