Ειμαι ο ΣΤ. από την Αθήνα.
Εγώ έμαθα ότι ήμουνα οροθετικός τον Αύγουστο του 2004.
Είχα δώσει αίμα για κάποιον γνωστό μου που το χρειαζότανε.
Μέχρι τότε δεν είχα συμπτώματα.
Δεν είχα καταλάβει τίποτα.
Λίγες μέρες αργότερα, μετά από την πρώτη αιμοληψία, με πήραν τηλέφωνο από το νοσοκομείο και μου είπαν να πάω να ξαναδώσω αίμα για εξετάσεις, με τη δικαιολογία ότι το δείγμα που είχαν πάρει αρχικά, είχε χαθεί.
Δεν πέρασε καθόλου από το μυαλό μου ότι μπορεί να έχω πρόβλημα.
Όταν μετά από δύο ημέρες μου ανακοίνωσαν ότι είχα μολυνθεί, νόμιζα πως έχω τελειώσει.
Έπεσα κατευθείαν σε κατάθλιψη.
Απομονώθηκα.
Έκανα πολλούς μήνες για να συνέλθω.
Με την βοήθεια του ψυχολόγου και των γιατρών, κατάλαβα ότι δεν κινδυνεύω να πεθάνω από HIV αρκεί να παίρνω τα φάρμακά μου όπως πρέπει.
Στους δικούς μου δεν έχω πει τίποτα.
Έφυγα από το σπίτι και τώρα ζω μόνος μου.
Έχω πλέον τη δουλειά μου και με το επίδομα από την Πρόνοια, τα καταφέρνω.
Αυτό που με έχει κουράσει είναι η μοναξιά.
Μετά από 6 χρόνια είμαι καλά στην υγεία μου.
Μόνο που τώρα τελευταία κουράζομαι εύκολα.
Δεν έχω τις δυνάμεις, που είχα παλιά.
Ελπίζω όμως ότι σε μερικά χρόνια θα βρεθεί οριστική θεραπεία και όλη αυτή η κατάσταση θα είναι ένα κακό όνειρο που πέρασε.
Καλή δύναμη σε όλους
ΣΤ.
210-7222222
Υπουργείο Υγείας - Οδηγία Υ1/3239/2000
